Ziemia Dobrzyńska jest regionem historyczno- geograficznym położonym w międzyrzeczu Wisły, Drwęcy i Skrwy. Od południa graniczy z Kujawami, na zachodzie z Ziemią Chełmińską, na północy z Ziemią Michałowską, a od strony wschodniej z Mazowszem. Ziemia Dobrzyńska ma bogatą historię sięgającą początków państwowości polskiej. Tereny te prawdopodobnie już w drugiej połowie X w. wchodziły w skład państwa polskiego. Z okresu monarchii pierwszych Piastów Ľródła pisane wymieniają trzy grody: Dobrzyń nad Wisłą, Starorypin i Steklin. Od najwcześniejszych czasów ziemie te były narażone na najazdy Prusów. Dla zabezpieczenia się przed nimi i dokonania chrystianizacji Prusów, w Dobrzyniu osadzony został przez Konrada Mazowieckiego zakon rycerski Braci Dobrzyńskich. Zakon ten w 1235 r. połączył się z Krzyżakami. Sąsiedztwo państwa zakonnego zaciążyło na losach tej ziemi. Ziemia Dobrzyńska była ciężko doświadczana najazdami i grabieżami krzyżackimi, którym ostateczny kres przyniósł  drugi pokój toruński w roku 1466. Rozkwit gospodarczy regionu nastąpił w XV w., kres położyły mu ciągłe wojny w XVII w., zwłaszcza ze Szwecją.

W wyniku drugiego rozbioru Polski Ziemia Dobrzyńska znalazła się pod zaborem pruskim. W okresie wojen napoleońskich wchodziła w skład Księstwa Warszawskiego. Następnie znalazła się w zaborze rosyjskim. Dopiero w 1918 r. znalazła się w granicach niepodległego państwa polskiego. Podczas drugiej wojny światowej była miejscem martyrologii tysięcy Polaków.

Po ostatniej reformie administracyjnej większość Ziemi Dobrzyńskiej stanowi północno- wschodnią część województwa kujawsko- pomorskiego.